11.02.2026

Ozarbayjonning uch shoiri

 



VASİF SÜLEYMAN

 

UNUTDING...

 

Na sevding rosmana, na yuz o‘girding,

Shunchaki taskinsan, shunchaki umid.

Men seni hammadan ziyod sevardim,

Sen meni hammadan avval unutding.

 

Ne qilay shakaru, qandu, bolni men,

Yuragim na kuzu, na bahor istar.

Qo‘llarim bormaydi sochingga endi,

Endi sochlaring ham istamas qo‘lim.

 

Na so‘zing ustiga so‘z aytarim bor,

Na qalbimda borin inkor qilgayman.

Butun umr seni beshak kutgayman,

Taniysan-ku meni — o‘sha o‘shaman.

 

Dunyoning yo‘llari quvonchga to‘la,

Yo‘llarning dunyosi dard ila to‘la.

Biz axir sevgidan yaralgan edik,

Bizni o‘ldirgan ham sevgi aslida.

 

Na sevding rosmana, na yuz o‘girding,

Shunchaki taskinsan, shunchaki umid.

Men seni hammadan ziyod sevardim,

Sen meni hammadan avval unutding.

 

RƏŞAD AZƏRİ

 

O‘ZIMDAN UZR SO‘RAYMAN

 

Nokasni kas bilib, boshga ko‘tardim,

Noloyiq kimsani loyiq deb bildim.

Nonko‘r bandalarga jon fido qildim

Men o‘zimdan uzr, uzr so‘rayman.

 

Faryodlar, fig‘onlar ortdi kun sayin,

Turfa nolalarga tasalli bo‘ldim.

O‘zimni tinglamay kechikdim doim,

Men o‘zimdan uzr, uzr so‘rayman.

 

Yurakka yo‘l topar yurakning o‘zi,

Singan qalb tuzalmas, qaytmas asliga.

O‘zgalarning ko‘ngli sinmasin deya,

O‘z ko‘nglimni sindirib tamom qilibman.

 

Qalbimga o‘t yoqib, ado qilibman,

Men o‘zimdan uzr, uzr so‘rayman.

 

ƏLÖVSƏT HƏKƏRİLİ

 

O‘ZBEKISTON GO‘ZALI

 

Ehtimol, sen go‘zalsan, yangi chiqqan oydan-da,

Ehtimol, sen go‘zalsan, loladigi xoldan-da.

Men senga yo‘llagayman shu she’rim-la sevgimni,

Men seni ko‘rmasam-da, O‘zbekiston go‘zali.

 

Hammaga vatan dunyo, men unda begonaman,

Bu dunyoga kelibman sham misoli eriyman.

Bola emasman axir, xayollarim sendadir,

Men seni ko‘rmasam-da, O‘zbekiston go‘zali.

 

Ash’or yozgan qo‘lingni siqay deyman do‘stona,

Sen o‘zbek go‘zalisan, men olovlar o‘g‘loni.

Dardim bisyoru ammo yarashmas doston qilsam,

Men seni ko‘rmasam-da, O‘zbekiston go‘zali.

 

Ishqimning osmonida sen misoli Zuhrosan,

Va yo quyosh qizisan, qirmiziga qorilgan.

Men seni vasf ayladim, dunyoning shoirasi.

Men seni ko‘rmasam-da, O‘zbekiston go‘zali.

 

Balki biz ko‘rishgandik dunyo yaralgan kunda,

Ruhimga juda yaqin, ismingni bilmasam-da.

Sendan uzr so‘rayman, hasratingda yonsam-da,

Men seni ko‘rmasam-da, O‘zbekiston go‘zali.

11.02.2026. M. Yo‘ldoshev tarjimasi

10.02.2026

 


Сирли малҳам

Боязид Бистомий ҳазратлари замонасининг машҳур табибидан сўрабди:

— Эй табиби ҳозиқ! Сенда менинг дардимга ҳам дори топиларми?

Табиб сўрабди:

Қандай дард қийнаяпти сизни?

Боязид ҳазратлари:

— Гуноҳ деб аталгувчи дарди азимдан музтарибман, дебди.

Табиб икки қўлини очиб:

— Мен гуноҳ деб аталгувчи дардни билмасман ва унга қандай дори нафъ қилишидан ҳам бехабарман, - дебди ажабланиб.

Ўша ерда бу суҳбатга қулоқ солиб турган мажнунваш бир йигит сўзга аралашиб:

— Ота, сизнинг дардингизга нафъ қилгувчи дорини мен биламан, -дебди.

Боязид ҳазратлари қувонч билан:

— Айт унда, эй йигит! — дебди.

У йигитнинг орифу комил эканидан бехабар улус уни мажнуни девона, дарвеши бенаво дея масхара қилмоқни хуш кўрар экан. Йигит Бистомий ҳазатларига қараб дебди:

— Ўн дирҳам тавба илдизи ва ўн дирҳам истиғфор баргини олиб, уларни қалб ҳавончасига солинг ва тавҳид тўқмоғи билан эзинг! Инсоф элагидан ўтказиб, кўз ёшлари билан обдан қоринг! Сўнг ишқ тандирида сингитиб пиширинг! Ҳосил бўлган малҳамдан ҳар куни беш қошиқдан еб турсангиз, касалликдан асар ҳам қолмайди!

Буни эшитган Боязд Бистомий чуқур хўрсиниб дебди:

— Боракалло, ўғлим! Сенингдек орифларга “мажнун” деб, ўзини ақлли санаганларга таассуфлар бўлсин!

Қиссадан ҳисса шуки, тандаги касалликдан аввал, қалбдаги иллатдан қутилиш даркор. Қалб қаттиғлигини истиғфор кўз ёшлари юмшатгани сингари, руҳ равонлигини тавҳиду таваккул, тан соғлиғини эса покизалик асрагай. Бошқаларга муҳаббат ва меҳр кўзи ила боқмоқ инсонни икки дунё саодатига етказгай.

М.Йўлдошев таржимаси.

10.02.2026