MUSO ALAYHISSALOMNING JANNATDAGI QO‘SHNISI

Rivoyat qilishlaricha, bir kuni Muso alayhissalom Tangriga iltijo qilib:

— Rabbim! Jannatdagi qo‘shnim kim bo‘lar ekan, shunga qiziqdim? –debdi.

Haq taolodan nido kelibdi:

— Falon joyda qassoblik qiladigan, bir bandam bor. Uning yana bir amali borki, shu bois menga marg‘ub va maqbuldir. Agar uni huzuringga chorlasang kela olmaydi, yaxshisi o‘zing bora qol. Ey Muso, jannatdagi qo‘shning ana o‘sha banda bo‘ladi!

Muso alayhissalom o‘sha qassobni ziyorat qilish uchun yo‘lga otlanibdi. Aytilgan manzilga yetib borgach, o‘zining Kalomulloh ekanini oshkor etmay:

— Men senikiga mehmon bo‘lib keldim, — debdi.

Qassob uning munavvar yuziga boqib, bir muddat turgan joyida qotib qolibdi. So‘ng samimiy tabassum bilan mehmonni uyiga taklif qilibdi. Uni uy to‘riga o‘tkazib, izzat-ikrom ko‘rsatibdi. O‘z qo‘li bilan taom pishirib, dasturxonga qo‘yibdi. So‘ng:

— Mening ozroq ishim bor edi. Iltimos, meni kutmay taomdan tanavvul qilib turing, tortinmang, iltimos. — debdi.

O‘zi esa o‘choqdagi taomni olib, go‘shtini maydalabdi. Keyin shiftdagi zanjirga ilib qo‘yilgan zambilni tushiribdi. Uning ichida qarib-qartaygan, madoru majolsiz, bamisoli qushdek bir tutam bo‘lib qolgan ayol yotar edi. Qassob haligi luqmani mehr bilan onasiga yedirdi. Taomdan so‘ng og‘zini avaylab artdi, kiyimlarini tozaladi, boshini silab yana ehtiyotkorlik bilan zambilga joyladi. Ona esa har galgidek, pichirlab uzoq duo qildi.

Muso alayhissalom bu zambilni qassobning do‘konida ham ko‘rgan, ammo sababini so‘ramagan edi. Hayrat ila kuzatib turdi.

Qassob ishini bitirib yana mehmon huzuriga qaytdi. Mehmon hali taomga qo‘l urmagan edi. Buni ko‘rgan qassob:

— Ey nur yuzli musofir, nega taomdan yemadingiz? — deb so‘rabdi.

Muso alayhissalom:

— Sen menga bu zambil sirini aytmaguncha, taomga qo‘l urmayman, — debdi.

Shunda qassob ko‘zlarini yerga tikkancha so‘z boshlabdi:

— Ey mehmoni mukarram! Bu zambildagi zot — mening onam bo‘ladi. Qarib quvvatdan qolgan. Unga qaraydigan boshqa hech kimim yo‘q. Men ishga chiqqanda uni yolg‘iz qoldirib keta olmayman, shunga do‘konda ham zambil qilib qo‘yganman yonimda bo‘lsa, holidan havotir olmayman. Unga xizmat qilsam ko‘nglim yorishadi, qalbim taskin topadi. Kuniga ikki mahal taom berib, oq yuvib-oq tarashni eng buyuk amal deb bilaman.

Muso alayhissalom ajablanib yana so‘rabdi:

— Onang qulog‘ingga nimalarnidir uzoq pichirladi?

Qassob tabassum bilan:

— Onam doimo duo qiladilar: “Alloh seni jannatda Muso alayhissalomga qo‘shni qilsin!” deya alqadilar. Har doim shunday deydilar. Men esa “omin” deb qo‘ya qolaman. Lekin men kimmanki, shunday ulug‘ payg‘ambarga qo‘shni bo‘lsam?! Nima amal qilibmanki, Tangri bunday inoyatni ravo ko‘rsa?!.. –debdi.

Shunda Muso alayhissalom yuzida tabassum bilan debdi:

— Ey solih banda, senga mujdalar bo‘lsin! Men Musoman. Tangri meni senga yubordi va shunday marhamat qildi: “Onasi xizmatida nuqson qilmay, uning roziligi va duosini olgan o‘sha halim, xushhulq bandamni jannatda senga qo‘shni qildim!” deya mujdaladi. Bu lutfi ilohiy senga muborak bo‘lsin!

Qassobning ko‘zlari shodlik yoshlariga to‘ldi. U muhabbat va ehtirom ila Muso alayhissalomning qo‘lini o‘pdi. Ikkovlari surur, shukr va huzur ichida dasturxonga o‘tirdilar.

Turk tilidan Ma’rufjon Yo‘ldoshev tarjimasi