Юк

...баъзи туйғулар оғир бўлади

аё дўст,

мен сени

душман эмас,

дўст деб

йўқотдим

ва тошга айландим

сассиз садосиз

Сизифга сирдошу

Аюбга бардош

юпанчга айландим

сукутман аммо

эшитмасмисан...

 М.Й.
2026

 

Йўл

Йўл тугади, сафар бошланди...

саждадан бош кўтардим:

дунё ўзгарди
хаёллар
орзулар  

тушлар ўзгарди

мен эмас...

қандай юрай энди

қандайин яшай

меники бўлмаган дунёда...

йўл йироқ

манзиллар бадали

илк қадам

бироқ

барча қадамларим

олдинда...

йўл яқин

хаёллар
орзулар

рўёлар

олдинда

мен эмас...

 M.Y.
2026

 

2-мактуб

Азизим, Букейр!

Сен йўлга чиққан кунни ҳали-ҳамон кўнглимда ғалати бир ғашлик билан эслайман. Қачондир кетишинг ҳақида билардим. Барибир, одам олдиндан билган нарсасига ҳам тайёр бўлолмас экан.

Эрталаб ҳаво ғира-шира эди. Қишлоқ ҳали тўла уйғонмаган, дарахтлар шохида туннинг сўнгги сукунати илиниб турарди. Ҳар куни жўшиб, лойқаланиб оқадиган сув ҳам кетишингдан бохабардек сассиз-сокин оқарди. Сен эса шошилмасдан юриб борардинг.

Файтонга яқинлашганимизда ҳам кўнглимда “балки қолар, кетишга унчалик шошмаяптию” деган заифгина умид бор эди. Сен эса ўша одатингча жилмайдинг. Менга қараб нимадир демоқчи бўлдинг, кейин фикрингдан қайтдинг. Балки айтиладиган гаплар аллақачон айтиб бўлингану, буёғи хайрлашиш олдидан айтиладиган шунчаки тасалли гаплар қолганди.

Мен сени кузатиб чиқдим, Букейр.

Энди ўйласам, буни ўзим учун қилган эканман. Чунки ўзим ишонмаган ҳақиқатни кўзим билан кўриш учун ҳам сени кузатишга чиқшим керак эди. Жомадонни мен кўтариб бордим. Сен эса қишлоқнинг пасқам-беўхшов уйларини биринчи марта кўраётгандек ҳафсала билан томошо қилиб бординг. Менга айтадиган гапи йўқми, дердим ўзимга ўзим. Шунчаки кулдинг-да кетдинг. Мен шунда ҳам кетаётганингга ишонмаган эдим. Файтон секин силжиди. От туёқларининг товуши тош йўлакларда узоқ акс-садо берди. Сен бир марта орқага ўгирилиб қарадингми ё йўқ, буни ҳозир аниқ эслай олмайман. Хотиралар ҳам одамга ўхшаб ўзгарувчан бўларкан. Балки шуниси яхшидир. Қаттиқ ранжимасин дейдими, ва ё юпатмоқчи бўладими, ҳақиқатни кўнглингга ботмайдиган қилиб ўзгартирар экан.

Мен ўша тонг анчагача ўша ерда турдим.

Файтон то кўздан йўқолгунча сен кетган томонга қараб туравердим.

Шунда нима бўлди, биласанми? Файтонга сакраб чиқиб, енгилгина хайрлашганингдаёқ сени унутдим. Ичимда қандайдир бўшлиқ пайдо бўлдию, мени комига тортиб кетди. То ўзимга келгунимча, сен аллақачон йироқлаб кетган эдинг. Лекин мен сен кетган томонга тикилишда давом этавердим. Қишлоқни ва мени ташлаб кетаётганинг эмас, ортингда қолдириб кетаёган улкан бўшлиқ кўпроқ қийнаганди мени ўшанда. Сен кетдинг, бўлди-тамом. Аммо мен то қуёш тепамга келгунича шу шафқатсиз йўлда қолган бўшлиққа қараб қолавердим. Гўё ҳозир яна қайтадию, “ҳазил эди” дейдигандек. Лекин бунинг ҳазил эмаслигига ўзимни ишонтириш учун қанча қийналганимни бир мену ортингда қолдирган поёнсиз бўшлиқ билади, азизим.

Уйга қайтар эканман, йиғладим, биласанми, аламим келиб, нафратланиб йиғладим. Ўзимнинг ношудлигимгами, сенинг бебурдлигинггами, билмадим, хуллас йиғлаб-йиғлаб қайтгандим уйга.

Майли, энди у пайтлар ким ҳақ, ким ноҳақлигини муҳокама қилишнинг аҳамияти йўқ.

Эслайсанми, ариқ бўйида соатлаб ўтирардик? Сен сувга тош отиб, айлана қанча узоқ кетишини кузатишни яхши кўрардинг. Мен эса сен айтган ҳар бир гапни чин деб қабул қилардим. Болаликда дўстлик дегани шундай бўларкан-да, ахир. Яхши кўрдингми, бас, сўроқ-савол қилиб ўтирмайсан, синаб кузатиш дардида бўлмайсан. Ҳаммасига кўнглинг йўл кўрсатаверар экан. Очиғи, қачон қай ҳолда дўстлашиб қолганимизни ҳам билмайман. Шаҳардан кўчиб келганларингда жуда одамови эдинг. Пўрим кийинар эдинг, қишлоқдагилардек терга ботиб, қорайиб, қўлларинг яғир бўлиб юрмасдинг. Жуда тартибли эдинг. Ҳамма сенга ҳавас билан қарарди. Хуллас, танишиб дўстлашиб кетгандан кейин менинг ҳам ҳаётим тамоман ўзгарган эди. Сен туфайли ўзимни топгандим, десам балки тўғрироқ бўлар. Менга шундай туюлардики, сен билан яқиндагина танишмагандик, гўё азалдан бирга эдик.

Сен “катта бўлсак ҳам ўзгармаймиз” дердинг. “Парижда университетда ўқиймиз” дердинг. Мен умримда эшитмаган шаҳарлар, машҳур кишилар ҳақида гапирардинг. Сен гапирган сари ҳайратим ошиб борарди. Айтган гапларингга, орзуларингга чин дилдан ишонардим. Барча режаларинг ичида мен ҳам борман деб ўйлардим. Бирга университетга борамиз, бирга дунё кезамиз ва ишда ҳам бирга бўламиз.  

Эслайсанми?

Мен шунга негадир жуда ишонардим. Сўроқлаб ўтирмай, исбот-далил қидирмай ишонардим. Ҳаммаси рўёбга чиқиши керак, бошқача бўлиши мумкин эмасдек туюларди.

Сен “қаерга кетсак ҳам барибир бирга бўламиз” дердинг.

Мен шак-шубҳасиз ишонардим.

Шунинг учунми, билмадим, сенинг кетишингдан кўра сўзингда турмаганинг кўпроқ алам қилди менга. Кетиш айб эмас, Букейр. Одам баъзан ўз орзулари рўёби учун, чала қолган ҳикоясини тамомлаш учун, ҳатто зериккани учун ҳам кетиши мумкин. Лекин шундай сўзлар, умидбахш ваъдалар бўладики, уларни асло унутиб бўлмайди.

Мен сендан хафа бўлгандим ўшанда, Букейр.

Бу хафалик қандайдир норозилик ёки нафрат эмасди. Тушунтиришим қийин бир туйғу. Ўзимни ношуд ва нобакор ҳис қилгандим. Ноёб ва қимматбаҳо буюминг синиб қолса, бирдан пайдо бўладиган оғир сукунатга ўхшаш бўшлиққа тушиб қолгандим. Шундан кейин ҳеч бир ишга қўлим бормади. На бир китоб варақладим, на кўча-куйда болаларга қўшилиб ўйнадим. Менинг болалигимни ана шундай овозсиз оғриқлар комига ташлаб кетгандинг. Англадимки, файтон кўздан йўқолганида болалигимнинг ҳам бир бўлаги ғойиб бўлган эди. Ўша кундан кейин мен бола бўлолмадим. Бирдан улғайгандек, ҳаётнинг баланд-пастини татиб кўрган одамдек оғир-вазмин бўлиб қолдим. Чунки мен сени кетмайди деб эмас, қайтиб келади деб ишонгандим. Лекин вақт ўтиб англадимки, баъзилар қайтиш учун эмас, кимнингдир хотирасида қолиб, бутун умрини ўз назоратига олиш учун кетаркан. Сен ҳам шундаймидинг, Букейр? Орадан шунча вақт ўтди, қанча ёз, қанча қишни қораладик. Лекин мен ўша хотиралар исканжасидан озод бўла олмаяпман. Гўё ҳаётим, хаёлларим ҳалям хотираларнинг пажмурда кафтида эзғиланаётгандек.

Сен кетган куни мен фақат дўстимни эмас, содда ва ишонувчан болалигимни ҳам йўқотгандим.

04.06.1826

М.Ю.

 Маънолар озодлик истайди...

Сўз аввал жим эди. Шу жимлиги билан олам эди, бепоён эди.

Кейин товушга айланди, оҳанг яралди, жимлик бузилди.

Сўз деган мўъжиза одаму оламни ҳайратга солди.

Энди у ҳукмфармо қудратга айланди ва маъно талаб қила бошлади.

Ҳар бир сўзга маъно, маъноларга мосу мувофиқ либослар истади.

Турфа маънолар юзага чиқди.

Алифболар ижод қилинди.

Авваллари усиз ҳам бир-бирини тушунган одамзод, энди сўз бўлмаса, гунгу лолга айланар бўлди.

Сўз одамлар аро маҳобатли деворга дўнди.

Тиллашмоқчи бўлганлар ўша деворни ошиб ўтмагунча бир-бирларини тушунолмайдиган бўлдилар.

Сўз чуқур ўйга толди.

Кейин ўзига ўзи савол берди:

- Мен кимман ўзи? - деди атрофга боқиб. - Мен, ахир, одамзод бир-бири билан осонроқ англашсинлар, дея яралган эдим-ку!

Ҳаммаси “Кун” сўзи ила бошланган эди-ку!

Атрофдан жавоб келмади.

Маънолар бирин-кетин сўзларни тарк эта бошладилар.

Улар сўзлардан озод бўлишни исташар эди.

Сўз маъноларни итоатда тутмоқ учун луғат деб аталмиш ҳибсхоналарни яратди.

Барча элу юртда сўз ва уларга боғлиқ маъноларни қамаш учун луғат-ҳибсхоналар барпо этилди.

Минглаб, миллионлаб одамлар сўзларни қувиб, уларга боғлиқ маъноларни топиб-тутиб қамашга масъул этиб тайинландилар.

Институтлар, нашриётлар сўз ва маъно овчиларини муттасил рағбатлантириб турдилар.

Луғатлардаги маъноларга эса озодликни хаёл қилиб ётишдан ўзга чора қолмаган эди.

Сўз чуқур ўйга толди...

03.06.2026

М.Ю.

 #баъзи_асарлар_шунчаки_ўқилмайди

XOTIRA VA O‘ZLIK ORASIDAGI MA’NAVIY SAFAR TALQINI

Ma’rufjon Yõldoshevning “Qaytish” hikoyasini o’qib…

Bugungi o‘zbek nasrida inson ruhiyati, xotira fenomeni va o‘zlikni anglash masalalariga bag‘ishlangan asarlar alohida o‘rin tutmoqda. Ma’rufjon Yõldoshevning “Qaytish” hikoyasi ham ana shu yo‘nalishdagi izlanishlarning o‘ziga xos namunasi bo‘lib, unda insonning o‘tmish bilan munosabati, xotira va haqiqat o‘rtasidagi murakkab bog‘liqlik falsafiy-psixologik rakursda talqin etilgan.

Hikoya maktub janrida yozilgan bo‘lib, muallif bu shakl orqali qahramonning ichki dunyosini bevosita va samimiy ifodalashga muvaffaq bo‘lgan. Asarda tashqi voqealar silsilasidan ko‘ra ichki kechinmalar, ruhiy iztiroblar va falsafiy mushohadalar yetakchilik qiladi. Shu jihati bilan “Qaytish” voqeaband hikoyadan ko‘ra tafakkur hikoyasi sifatida namoyon bo‘ladi.

Asarning markaziy konsepti — qaytish tushunchasidir. Biroq muallif mazkur tushunchani an’anaviy talqindan chiqarib, unga yangicha ma’no yuklaydi. Hikoyada qaytish tug‘ilib o‘sgan makonga, bolalik manzillariga yoki tanish insonlarga qaytish emas, balki insonning o‘z mohiyatini izlash jarayoni sifatida talqin qilinadi. Muallif qahramon tafakkuri orqali inson aslida o‘tmishni emas, o‘tmish bilan birga yo‘qotib qo‘ygan o‘zligini sog‘inishini teran falsafiy mushohadalar vositasida ochib beradi.

Hikoyaning eng muhim yutuqlaridan biri xotira fenomenining badiiy-falsafiy talqinida ko‘zga tashlanadi. Muallif xotirani mutlaq haqiqat emas, balki inson ongida qayta yaratiladigan, vaqt ta’sirida sayqallanadigan va ideal tus oladigan hodisa sifatida tasvirlaydi. Shu bois asarda bolalik va o‘tmish romantik ideal sifatida emas, balki inson ongining estetik konstruksiyasi sifatida namoyon bo‘ladi. Bu esa hikoyaning g‘oyaviy-falsafiy qatlamini sezilarli darajada chuqurlashtirgan.

Muallif uslubining o‘ziga xosligi lirizm va intellektual mushohadalarning uyg‘unligida namoyon bo‘ladi. Matnda ritorik savollar, ichki dialoglar, falsafiy umumlashmalar va poetik tasvirlar bir-birini tabiiy ravishda to‘ldirib boradi. Ayniqsa, ayrim jumlalarning aforistik xarakter kasb etishi asarning badiiy-estetik qimmatini oshirgan. Jumladan, “Qaytish degani hamisha ham qaysidir eshikni qoqib, “men keldim” deyish emasligini anglaganingda haqiqat bilan yuzlashasan”, “Zamonning qaysidir pallasida ovozing haliyam akslanyotganini, qadamlaring tovushi haliyam eshitilayotganini biroq u ovoz ham qadamlar ham endi senga taalluqli emasligini anglaganingda rosmana ulgʻaygan, toʻgʻrirogʻi keksaygan boʻlasan” kabi jumlalar asarning magʻzini oʻzida butunlashtira olgan. Shuningdek, asar tilining sodda, ammo tagma’nolarga boyligi, fikrning obrazli ifodalanishi o‘quvchini mushohadaga undaydi.

“Qaytish” hikoyasining novatorligi, avvalo, syujet markazini voqeadan tafakkurga ko‘chira olganidadir. Muallif an’anaviy hikoyachilikdagi hodisalar rivoji o‘rniga ruhiy holatlar evolyutsiyasini tasvirlaydi. Natijada asar zamonaviy intellektual nasr talablariga mos keluvchi falsafiy-psixologik matn sifatida shakllangan. Qahramonning ichki monologi orqali umuminsoniy masalalar — vaqt, xotira, sog‘inch, haqiqat va o‘zlik muammolari yoritiladi.

Asarning yana bir e’tiborga molik jihati shundaki, unda muallif tayyor xulosalar bermaydi. Aksincha, o‘quvchini savollar bilan yuzlashtiradi. Qaytish nima? Inson nimani sog‘inadi? O‘tmishga qaytish mumkinmi? Xotira qanchalik haqiqat? kabi savollar matnning falsafiy mag‘zini tashkil etadi. Shu sababli hikoya o‘qib bo‘lingach ham o‘quvchi tafakkurida yashashda davom etadi.

Xulosa qilib aytganda, “Qaytish” hikoyasida xotira va haqiqat, o‘tmish va bugun, inson va uning ichki olami o‘rtasidagi murakkab munosabatlar badiiy mahorat bilan yoritilgan. Asar o‘zining psixologik teranligi, falsafiy salmog‘i hamda poetik uslubi bilan kitobxonni chuqur mushohadaga chorlaydi.

D.Andaniyazova 

Filologiya fanlari doktori (DSc)

03.06.2026

 

ҚАЙТИШ

Азизим, Букейр! Мактубингни олдим. Такрор-такрор ўқидим ва маълум муддат ўша беғубор болаликка қйтдим. Ўша тозалик сени тарк этмаганига қувондим. Хатингда “Инсон баъзан кетиш учун эмас, қайтиш учун йўлга чиқади. Қанчалик узоқ кетсанг, ўзингга алоқадор неки бор бўлса, ҳаммасига янада яқинроқ бўлаверасан...” дебсан. Ҳа, тўғри, бироқ улар билан мудом яшай олмайсан, ҳаёт оқар сув мисоли фақат олдинга интилади, азизим. Мен шу ёшимга қадар хотираларга сиғиниб яшадим. Улардан куч олиб яшадим. Агар шундай дейиш мумкин бўлса... Аммо ҳақиқатни тан олмай яшаш азоблигини англадим. Мен ҳам ўзимга алоқадор неки бўлса ҳаммасини асраб қолиш учун катта бир умрни сарфлаб юбордим. Ўзимга эмас, ўзимдан ташқарида лекин уларсиз ўзимни тасаввур қила олмайдиган нарсалар учун, тушуняпсанми, Букейр?! Сен уни хотира дерсан, болалик дерсан, соф туйғулар дерсан... Ҳаммаси тўғри, бироқ ўтмиш деб аталган сеҳрли маконда ўзингга алоқадор нима бор ўзи? Бир ҳовуч хотирами? Ҳаммаси самимиятини йўқотиб ўзини оролаб, жилолаб, минг турфа безаниб кўз-кўз қиладиган болалик хотираларингми? Ростини айт, такрор-такрор эслаб ҳузур қилишингни айтиб чарчамайдиган хотираларингнинг қанчаси рост? Агар яна бир имкон берилса, чиндан ҳам ўша мақтовига сўз ожиз болалигингни яна қайтадан яшашга рози бўлармидинг?  

Азизим, биламан, бу гаплар сенга малол келади. Мен буларни ўзимга айтяпман, истасанг буни кексалик эзмалиги деб бил, истасанг, қаттиқ соғинчдан дегин. Тоғнинг маҳобати ундан узоқлашганингда билинганидек, баъзи туйғуларни англаш учун ҳам вақт ва масофа керак бўлар экан. Наҳотки, ўзингга алоқадор энг маҳрам деб билган туйғуларинг моҳиятини англаш учун ҳам ундан узоқлашишинг керак бўлса?!

Мен буни аввал сира ўйлаб кўрмагандим. Ва шунда билдимки, мен бутун умрим давомида кимнидир, ниманидир ё қаернидир эмас, улар билан бирга тобора хиралашиб, таниб бўлмас даражада узоқлашиб бораётган ўзимни қидирар эканман. Хотиралар домида йўқолиб кетмаслик учун чирпинаётган, менга ҳар йўл-йўсинда ўзини кўрсатишга уринаётган ўзимни соғинаётган, унга қайтишни ич-ичимдан орзу қилаётган эканман.

Ҳар гал илк ҳайратларимга гувоҳ бўлган қадрдон қишлоғимга қайтаётиб вужудимни олақуроқ соғинчлар эгаллаб олади. Тезроқ борсам, кўрсам, яна ўша дамларни қайта яшасам дейман. Бироқ қишлоққа етиб боришим билан барча ҳаяжонларим, соғинчга ўхшаш туйғуларим сукутга айланади. Тезроқ шаҳарга қайтгим келади. Билмадим, балки шаҳардан қараганда мен қайтишни истаган манзиллар жуда гўзал кўринар. Эҳтимол, болалик ва ўтмиш ҳақидаги фусункор хаёлларнинг аслидек эмаслиги мени қўрқитар?

Сен нега қайтишни ихтиёр қилмайсан, азизим. Қайтишни истамаслигингнинг сабаби ҳақиқатлар билан юзлашишдан қўрқаётганинг эмасмикан? Ўйлаб кўр! Хаёл ё ҳақиқат деганинг ҳам ҳаётнинг жилвалари холос. Ҳаммаси қандай қарашингга боғлиқ. Демакки, ўзингга боғлиқ.  

Сен қайтиш ҳақида сўрайсан, азизим. Қайтиш дегани ҳамиша ҳам қайсидир эшикни қоқиб, “мен келдим” дейиш эмаслигини англаганингда ҳақиқат билан юзлашасан. Замоннинг қайсидир палласида овозинг ҳалиям аксланётганини, қадамларинг товуши ҳалиям эшитилаётганини бироқ у овоз ҳам қадамлар ҳам энди сенга тааллуқли эмаслигини англаганингда росмана улғайган, тўғрироғи кексайган бўласан. Сен минг турфа ҳаяжон, орзу-ўйлар билан қайтиш пайидадирсан, эҳтимол, бироқ энди қайтадиган жойинг ҳам, кутган одамларинг ҳам, ҳатто ўзинг ҳам аввалги эмассан. Фақат хотираларгина ўзини ҳақиқат қилиб кўрсатишдан чарчамайди.

Бу мактубим етиб боргунича сен йўлга чиқишга ҳам улгурарсан. Ҳар не бўлганда ҳам йўлинг очиқ бўлсин. Соғ-омон етиб кел. Сенинг қайтишингни кимдир эшик олдида эмас, хотираларининг энг мўътабар жойида кутади. Шунинг учун қайт… кеч бўлса ҳам, ўзгарган бўлсанг ҳам, фақат соғ-омон қайт.

01.06.1826

М.Й.

 

RANGLAR PALITRASIDAGI HUZUN

Og‘abekni juda yaqindan tanimayman. Bir safar bahona qisqa muddat hamsuhbat bo‘lmaganimni hisobga olmasak, u bilan uzoq suhbatlashib, uning kimligi, ichki dunyosi, kasbiga, olamga va odamga munosabati haqida so‘rab ham ko‘rmaganman. Biroq fotosuratlariga qaraganda hayotga ancha teran boqadigan, hayotning baland-pastini boshidan o‘tkazgan sokin va vazmin bir insonni tasavvur qilaman.

“Men ko‘chadagi odamlar va ularning yuz-ko‘zida aks etgan dunyoni kadrga muhrlashni yoqtiraman. Aslida makon, zamon va inson kompozitsiyasi fotografiya uchun juda muhim.  Fotosuratlar olam va odam haqidagi tasavvurlarni jamlab borishi kerak. O‘tgan asr boshidagi hayot va insonlarni kadrga muhrlagan o‘zbek milliy fotosuratchiligi va kinomatografiyasi asoschisi Xudoybergan Devonov, 1900-yillar boshida Samarqand, Buxoro kabi shaharlarda rangli fotosuratlar olgan Sergey Mixaylovich Prokudin-Gorskiy, o‘tgan asr boshlaridagi ijtimoiy o‘zgarishlarni muhrlagan Emmanuil Yevzerixin kabi fotograflarning ijodiy merosi bizga mana shunday xulosa chiqarish imkonini beradi.”

Og‘abekning “odamlarni chiroyli ranglar bilan, hashamat bilan aldash kerak emas” - degan gapi uning suratlarini kuzatish istagini paydo qildi.

Men san’atshunos emasman, tilshunosman. Shu bois fotosuratlarga ham tilshunos sifatida munosabat bildiraman.

Quyidagi fotosurat “Umid makon va imkon tanlamaydi” deb ataladi. Fotografik jihatdan rang palitrasida sovuq va xira ranglar ustunlik qiladi. Bu imkoniyatlarning haminqadarligi va chorasizlik ma’nolarini  kuchaytiradi. Qizning kiyim-boshi ham ranglar bilan uyg‘unlashib ketadi. Bunda  kontrastdan ziyoda muhitga “singib ketish” hodisasi ko‘zga tashlanadi.

Yorug‘lik tabiiy va diffuz holda aks etib ma’noni yanada kuchaytirgan. Dramatik effektni oldinga chiqarib, og‘ir kayfiyat hosil qiladi. Kadrda keskin soyalar ko‘rinmaydi, hamma narsa yumshoq, lekin huzunli.  Qiz chiqindi yonida o‘tirib, qog‘ozdagi matnni o‘qiyapti. Bunda qarama-qarshi tushuncha to‘qnashadi. Imkonsizlik va umid.

Lisoniy jihatdan fotosuratga vizual matn sifatida yondashish mumkin. Bu esa fotosuratdagi denotativ va konnotativ ma’nolar haqida fikr yuritish imkonini beradi. Denotativ qatlam sifatida chiqindi konteynerlari, qizcha, kitob, iflos muhit ajratib olinsa, real voqelik ya’ni qiz bolaning chiqindilar yonida qog‘ozga qarab o‘tirgani haqidagi tasavvur anglashiladi. Konnotativ ma’no esa  kuchli falsafiy qatlamga ishora qiladi. Bunda chiqindi - jamiyat tomonidan rad etilganlik, ijtimoiy tengsizlik; qiz bola – beg‘uborlik, kelajak, insoniy potensial; qog‘oz - bilim, najot, umid;  o‘tirish holati - ijtimoiy jihatdan past maqomga ishora qiladi. Mazkur kontekstda fotoasarning bosh g‘oyasi namoyon bo‘ladi: “Umid makon va imkon tanlamaydi.”

Xulosa qilib aytganda, Og‘abek go‘zallikni klassik ma’noda emas, balki ijtimoiy haqiqat bilan muvozanatda aks ettirgan.  Shu bois ushbu suratni texnik mukammallikdan ko‘ra g‘oya va ekspressiyaning kuchli ifodalanganligi jihatidan tavsiflash qiziqroq.

M.Yuldashev